0   15
0   25
5   36
4   39
0   28
0   38
3   33
0   18

365 days &Zus #36 geen woorden voor

365 days &Zus #36 geen woorden voor

Gisteren, maandag 18 maart, was voor mij een redelijk gewone rustige maandag. Een beetje rommelen achter de computer. Maar ook het nieuws waar ik geen woorden voor heb kwam voorbij. Ik neem je mee door mijn maandag.

De maandag begon eigenlijk zoals tegenwoordig iedere maandag. Ik sliep een tikkeltje uit en daarna begonnen Jewel en ik aan onze dagelijkse dingen. Dit maal met een kommetje rijstepap als ontbijt in plaats van yoghurt en al een fijne wandeling in de zon achter de rug. Mijn voornemen was om lekker productief aan de slag te gaan, maar ik kwam niet op gang. Jewel rommelde wat om me heen wat heel gezellig was en ik scrollde relatief doelloos op internet. Rond 10 voor 12 kreeg ik van Kenneth een appje of ik had gezien wat was gebeurd. Uiteraard niet, want ik leef onder een steen, een redelijk bewuste keuze, maar aan sommige dingen ontkom je niet.

woorden

Ik heb er geen woorden voor

Het nieuws van wat zich afspeelde in Utrecht werd me bekend en ik volgde de liveblog online. Ik kon er met mijn hoofd niet bij. Ik snapte het niet en had er gewoon ook geen woorden voor. Zo, zo, zo ja, verschrikkelijk. Ik kan er geen woord over uitbrengen en ook niet over schrijven. Ik heb de hele middag alles gevolgd online en uiteindelijk ook op televisie. Het loste niks op, maar ik wilde graag weten hoe het verliep. Mijn complimenten naar alle hulpverlening en hoe zij binnen no time alles in gang hebben gezet. Petje af hoe zij met gevaar voor eigen leven ons proberen te beschermen. En alle mensen die er op wat voor manier dan ook mee te maken hebben wil ik heel veel sterkte wensen.

Onze malle Jewel

Ondertussen ging Jewel natuurlijk haar gewone gangetje. Afleiding van alle ellende in het nieuws. Ze had zo’n kauwstaaf en daar was ze heel druk op aan het knagen. Ze liep de berging in, wat voor mij meestal het teken is dat ze iets moet. Maar dat was niet waar, mevrouw was haar bot aan het verstoppen onder de stelling. Toen ik die had gevonden besloot ze hem gauw weer weg te pakken en liep ze er wat rondjes mee door de woonkamer. Ze kon hem niet kwijt, dus wilde ze naar buiten en daar was ze bezig hem netjes in te graven. Malle hond! Daarna oefende ik een zoekspelletje met haar. Ik nam een sok van Kenneth, hield die voor haar neus en legde hem daarna weg in het zicht. Waarna zij mocht “zoeken”. En als ze hem dan had gepakt werd ze beloond met een snoepje. Heel leuk om te doen.

Even langs oma Fien

woorden

Rond half 5 kwam Kenneth thuis en tegen kwart voor 5 begon ik gauw aan het eten. Ik had namelijk om half 6 afgesproken met José. Uiteindelijk was kwart voor 6 vroeg genoeg en die werd het ook. Tijdsplanning loopt niet altijd even lekker bij mij. Ik haalde José op en samen gingen we naar oma Fien in het ziekenhuis.

Ze is van vrijdag op zaterdagnacht gevallen en heeft daarbij een hersenschudding opgelopen. Tel daar bij op dat ze een hele poos op de grond heeft gelegen door dat haar blieper het niet deed. De uitkomst is dan natuurlijk niet best. Eenmaal bij oma schrok ik toch wel een beetje, ze was duidelijk in doen en laten achteruit gegaan. Maar goed, ze kon ons gelukkig wel nog goed zeggen wat we moesten doen en volgens haar buurman at ze ook goed. Dus dat was fijn nieuws. We hebben 1,5 uur bij haar gezeten, een beetje gekletst en toen zijn we weer gegaan.

José ging nog even met me mee naar de Gamma, want ik wilde een van de huissleutels bij laten maken, maar ze hadden hem niet. Daarna bracht ik haar thuis en liep ik zelf nog even naar mijn ouders en Jill. Even gezellig bijkletsen over het weekend, oma, natuurlijk ook wat was gebeurd in Utrecht en verdere ditjes en datjes. Tegen kwart over 10 reed ik weer naar huis. Ik keek nog even met Kenneth mee naar een cabaretier en toen was het bedtijd.

Al met al een bewogen dag. Een dag waar woorden heel veel zeggen, maar ook weer heel weinig. Een gekke dag. Met gezelligheid, lachen om Jew, oma Fien bezoeken wat ik fijn vond en het nieuws volgen. Ik kruip maar weer eens terug onder mijn steen en hoop dat de wereld weer wat mooier wordt om ons heen. Geniet van je dag!

Volg je me al via FacebookInstagram en/of Twitter? Zou ik heel leuk vinden!

2 Reacties

  1. Dorothé
    maart 19, 2019 / 10:05 am

    Mooi verwoordt meis. Inderdaad heftig en we kunnen er niets mee..
    Doorleven is de enige manier om dit soort gebeurtenissen het hoofd te bieden.
    De zon schijnt vandaag. Lekjer met Jewel naar buiten en de Lente tegemoet.
    Spring is in the air
    Xxx ❤

  2. oma
    maart 19, 2019 / 12:19 pm

    Het is ok heel erg wat gisteren in Utrecht gebeurd is. Ongelooflijk erg voor de mensen, die erbij betrokken zijn. Maar we mogen niet wegduiken. Het gevoel dat je niet naar een groot festijn moet gaan, leeft weer op. Laten we hopen dat hier niet meer sadisten achter zitten. Gewoon doorgaan is toch het beste. Niet onder een steen kruipen, want dat is absoluut jammer van je jeugd! Kelly, een fijne dag verder en geniet van het zonnetje. Liefs van oma xxx

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.