32   75
18   56
17   56
23   92
25   80
18   91
23   100

Mijn reactie als ik de hulpdiensten in de buurt hoor

zonsondergang hulpdiensten

Als ik de hulpdiensten hoor in de verte gaat er altijd een intern alarm af. Soms kan ik me beheersen, maar vaak gaan mijn handen vliegensvlug naar mijn telefoon om 112 meldingen te bekijken. De angst dat er iets is met opa of oma is er altijd, idemdito voor bekenden.

Mijn reactie als de hulpdiensten in de buurt zijn

Meestal ga ik ook iedereen na in mijn hoofd. Wie woont waar, wie zou nu eventueel waar kunnen zijn? Het is een automatisme en ik gok dat het ook wel iets met mijn angststoornis te maken heeft. Of door wat we 10 jaar geleden hebben meegemaakt.

Ik weet nog goed dat ik vorig jaar in een straat aan het bezorgen was en ik de hulpdiensten op de N-weg hoorde komen. Mijn eerste reactie was kijken op de website en ik zag dat ze precies daar moesten zijn waar ik op dat moment aan het bezorgen was.

Ik begon op een hoog tempo alles weg te brengen, zodat ik de beste mensen niet in de weg kon zitten. Maar toen ze aan kwamen rijden schrok ik alsnog. Sowieso was het toen het begin van de C periode, dus ze waren ingepakt en dat zag vreemd uit. Maar gelukkig is daar dan nog de wijsheid van oud politieagent Opa! A1 betekent spoed is bloed, dus vermoedelijk was het iets met het hart. En gelukkig zag ik de bewoner een tijd later ook gewoon weer rondlopen.

De eerste keer in aanraking met ze

Toen opa een herseninfarct had gehad moest ik voor het eerst in mijn leven echt bewust wachten op een ambulance. Het leek uren te duren en ik vond het eng. Wanneer komen ze nou? Dit kan toch niet zo lang duren? Ik zag geen melding op de website staan, dus ik kon ook niet zien wanneer er precies melding was gemaakt. We hoorden geen sirenes, niks. Of ze nu wel of niet de sirenes aan hebben gehad staan doet er niet meer toe. Ze kwamen uiteindelijk en hebben met heel veel kennis en kunde opa samen met papa naar de brancard kunnen brengen. En opa uiteindelijk ook heel goed kunnen helpen.

Het zal toch niet waar zijn..

Maandag schrok ik wakker van de brandweer, absoluut niet de eerste keer, want de kazerne ligt hier een paar straten achter. Mijn handen schoten weer richting telefoon en ik vond waar ze heen gingen. De straat om de hoek.. Een reanimatie.. Toevallig “ken” ik iemand in die straat en was dat de persoon waar ik als eerste aan dacht. Kennen zet ik tussen aanhalingstekens, want hoever ken je iemand via social media. Maar omdat die persoon zijn levensverhaal deelt op Instagram, en ik er af en toe contact mee heb, weet ik wel iets meer dan alleen een naam. Ik schrok en maakte mezelf wijs dat het echt niet daar kon zijn.

Jewel moest uitgelaten worden, dus ik besloot op te staan en van een afstand te kijken in welk blok van de straat de hulpdiensten stonden. Al append met mama ging ik op pad. Ik zag dat ze wel in het blok waren van die betreffende persoon, maar ik kon me alsnog niet voorstellen dat het daar kon zijn. Ik liep verder, want je wilt niet als pottenkijker bestempeld worden.

Die straat valt onder het rondje van Jewel en mij, dus op de terugweg kwamen we er weer bij uit. Dit keer kon ik beter zien waar de politie nog voor het huis stond. Als postbezorger begin je dan huisnummers te tellen. 29,27, hé nee, dat kan toch niet?! Nog een keer.. 29,27,25, shit ze staan wel daar. Eigenlijk krijg je dan een paniekreactie in je hoofd. Oh nee, en nu? Net stonden er nog 2 ambulances en nu bijna niks meer. Die persoon zal toch niet? Nee, kan niet.. Kan echt niet..

En nu zit je met je hoofd malend achter een laptop. Je had al een dag niks meer van die persoon voorbij zien komen, maar goed, dat gebeurt wel vaker. Logisch ook, niet iedereen zit elke dag opnieuw op social media. En als je ziek bent heb je daar denk ik al helemaal niet altijd behoefte aan. Maar toch zit je te malen. Zal ik een berichtje doen? Nee, doe maar gewoon niet. Had ik het die agent niet mogen vragen? Nee, absoluut niet, privacy! En toch leef je mee en kun je alleen maar hopen dat het goed is afgelopen. Net als dat je doet bij alle meldingen die je voorbij ziet komen.

Ondertussen is het woensdag.. De afgelopen 3 dagen heb ik met enige regelmaat even gekeken of ze niet toch wat online had geplaatst, maar dat gebeurde niet. En toen kwam vandaag om 4 uur de plaatselijke online krant live en werd mijn voorgevoel bevestigd. Ze is er niet meer.. Lieve Astrid, dankjewel voor het leuke contact online! Wat had ik je graag een keer in het echt ontmoet. Een ding is zeker, de hemel is een prachtige ster rijker. En lieve jij die dit nu leest.. Geniet, geniet, geniet van alles!

Liefs, Kelly

Volg Bij Zus ook op InstagramFacebook of Pinterest om op de hoogte te blijven van de nieuwste updates!

Volg:

3 Reacties

  1. oma
    juni 24, 2021 / 8:47 am

    Maar Kelly, wat heftig allemaal. Door je hele verhaal heen kreeg ik kippenvel. Ik hoop dat het voorlopig rustig blijft en toch, proberen te relativeren, want wij hebben niet alles in de hand. Als er hier wat is, dan hoor je het meteen.
    “oma heeft goed praten”, alle mensen zijn verschillend! Geniet meisje!! Fijne dag, liefs opa en oma xxx

  2. oma
    juni 24, 2021 / 5:49 pm

    nog even een aanvulling Kelly. De foto rechts bovenaan vind ik helemaal geweldig! xxx

  3. Linda
    juni 29, 2021 / 6:31 pm

    Wat een mooi eerbetoon Kelly mooi geschreven!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Close Me
Looking for Something?
Search:
Post Categories: