U doet mij denken aan mijn kleuterjuf

kleuterjuf

En dat is absoluut geen compliment, want als ik aan die tijd denk kruip ik spontaan weer terug in mijn schulp. Nee, aan mijn kleuterjuf heb ik geen goede herinneringen. Maar volgens mij ben ik nu jongvolwassen en op die manier mag u me echt mee aanspreken.

Ik weet niet of het aan mij ligt of dat meer jongvolwassenen er last van hebben. Maar het gebeurt vaker dat ik op een manier wordt aangesproken alsof ik nog heel jong ben. Wellicht dat ik er zo uit zie? Ik zie de rimpels al onder mijn ogen. Of misschien gedraag ik me er wel naar, ik heb echt geen idee. Ik doe maar wat, dat is een feit. Maar naar mijn weten draai ik gewoon het leven van een jongvolwassenen.

Niet de fijnste kleuterjuf

kleuterjuf
Ik in groep 1, als ik mijn vriendenboekje moet geloven.

Mijn kleuterverleden, of eigenlijk mijn hele basisschoolcarrière, heeft best wel schade bij mij achter gelaten. Ik was heel erg verlegen en het liefst deed ik gewoon mijn eigen ding. Pesten was al vroeg aan de orde en zodra ik maar iets uit mijn schulp durfde te kruipen werd ik er net zo snel weer ingejaagd. Mijn knuffel, Deetie, moest tot groep 3 altijd mee. Die zie ik ook terug op vrijwel alle foto’s van die tijd. Hij was mijn steun als ik mijn ouders en zusjes niet had.

Ik weet nog heel goed dat ik een keer huilend werd gebracht, de juf mij vastpakte en papa snel vertrok. Voor hem was het misschien nog wel pittiger als voor mij. Maar ook die keer dat ik eindelijk wat begon te kletsen tijdens de pauze en ik, omdat ik het verkeerde moment koos (lang leven het rode stoplicht), zo op de gang werd gezet met mijn trommeltje.

Deetie, hij zit nog altijd op mijn nachtkastje.

Als ik er aan terug denk breekt mijn hart. En ik zal er alles aan proberen te doen om Olaf en wellicht mijn eigen kinderen of misschien nog wel toekomstige neefjes of nichtjes dit te besparen.

Geen contact met de hondjes

Hier in de buurt woont iemand die precies dezelfde uitstraling heeft als die kleuterjuf. Of ja, eigenlijk alle kleuterjuffen in één. Qua uiterlijk lijkt ze er absoluut niet op. Maar in doen en laten en de manier waarop ze me aanspreekt heeft ze er alles van weg. Al vanaf het begin dat ik haar zag en dat ze me aansprak gaf ze mij dat gevoel en de rillingen. Soms kunnen we een leuke babbel maken, maar meestal loop ik heel snel door. Ze moet ook niks hebben van Jewel, dus dat is helemaal prima.

Vanmorgen kwam ik haar weer tegen met haar beestjes. Ik zette mijn vuilnisbak buiten en Jewel was achterom. De hondjes kwamen op me af en zij begon er als een gek aan te trekken. Zij was ruim 1,5 meter van mij vandaan, en tijdens mijn werk geef ik ook regelmatig een hond een aai over de bol, dus ik zag het probleem niet. Maar daar kwam de kleuterjuf weer: “We mogen geen contact hebben, dus ook niet met de hondjes!” kraamde ze uit alsof ik een kleine kleuter was. Ik werd binnen een split second weer klein en zei “Nee?”, waarop ze het nog maar een keer herhaalde met een sorry. Mijn antwoord was simpel: “Oké, geen probleem!” en liep weer de oprit op. Ik was verbouwereerd om hoe dit gesprek verliep.

Het liefst had ik zo’n manier gehad om heel snel de grond in te zakken. Want man o man wat vond ik dat gênant. Of had ik haar gewoon op haar toon aangesproken. Ik weet dat we geen contact mogen hebben, maar ik weet ook dat het niet overdraagbaar is via honden. Als zij het niet wil hebben, heb ik daar alle respect voor, maar dat mag je me ook op een andere manier zeggen. Eigenlijk moet je het je voorstellen als de juf van ‘de Luizenmoeder’. Zo’n moment. Het enige verschil is het uiterlijk, want ook daar lijkt ze totaal niet op.

Ik heb eigenlijk geen idee wat ik met dit verhaal wil vertellen. Wellicht wilde ik je gewoon even mee nemen in het moment. Misschien voor een stukje herkenbaarheid mocht je dit ook ervaren met iemand. En voor mij weer als een stukje verwerking, want het heeft me wel weer geholpen.

Ik vond het maar weer een hele rare gewaarwording. Ik heb me voorgenomen om het nu alleen nog bij een goedemorgen te laten. Geen gekroel meer met de hondjes van haar en geen extra mijn best doen meer. Dat gevoel dat ze me geeft wil ik echt niet nog een keer.

Volg Bij Zus op FacebookInstagram en/of Pinterest voor meer updates en kijkjes achter de schermen!

3 Reacties

  1. oma
    april 5, 2020 / 12:09 pm

    Dit is moeilijk voor jou, maar het komt allemaal goed. Wat geweest is, moet je achter je laten, daar kun je niets meer aan veranderen en is allemaal ballast. Probeer het, succes ermee, liefs oma xxx

  2. Toos Delsing-Kock
    april 5, 2020 / 8:27 pm

    Ik denk dat het goed is Kelly om het nog eens een keer van je af te schrijven. of praat er over dat kan ook een opluchting zijn. Maar probeer dan dit te vergeten zal heel moeilijk zijn en als ik ze nog eens zou tegenkomen of zien dan gunde ik ze geen blik waardig ik zou ze helemaal negeren. Sterkte en succes groetjes Toos

  3. Mandy
    april 5, 2020 / 9:37 pm

    Heey Lieve zus,
    Snap je helemaal, ook met de link naar de basisschool!
    Als ik jouw was zou ik die goeiemorgen nog niet eens meer doen hoor een hoofd in de lucht en vooruit kijken en gewoon haar niet zien dat doen ze in de “volwassen wereld” (waar je echt wel in hoort, met alles wat je doet) ook, dus mogen wij dat ook
    Liefs Mandy

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Close Me
Looking for Something?
Search:
Post Categories: