28   47
33   70
28   87
27   71
31   84
40   81
32   80
21   76

Van de zijkant aangereden door een vrachtwagen

Van de zijkant aangereden door een vrachtwagen

Het is alweer een weekje stil hier. Naast al wat spelende uitdagingen werd ik vorige week maandag aangereden door een vrachtwagen. Een indrukwekkende gebeurtenis met toch wel wat dingen als gevolg. Ik neem je mee in mijn beleving van afgelopen week.

En toen was het weer een weekje stil. Ik had wat last van een writersblock en ook mijn halfjaarlijks dipje was weer langs komen waaien. Maandagmorgen had ik daar al een gesprek over met Kenneth, waardoor ik het dagboek van drie weken geleden wist te schrijven. En daarna had ik nog een fijn verhelderend gesprek met mama en Jill. Het hielp me en zorgde ervoor dat ik de boel weer wilde oppakken. Gewoon op een vrije manier. Maar toen volgde er een klap, letterlijk en figuurlijk, en was de focus er helemaal niet meer.

Aangereden door een vrachtwagen

Na een fijne middag in Roermond reed ik weer naar huis. De auto gevuld met een doos Fisher Price Little People poppetjes en in de kofferbak een veel te leuk beeld van een kabouter in een groene auto. Wist ik veel dat dit later een herinnering zou worden aan mijn oh zo geliefde Lupootje.

Ik draai de A73 af richting de eerste rotonde van het viertal dat zou volgen. Voor mij reed een auto de rotonde op en op het moment dat ik opreed was de rotonde nog vrij. Aan de rechterkant reed op het moment dat ik de rotonde aan het nemen was een rode MAN vrachtwagen op. Ik zag ‘m komen, dacht “Ziet hij me nu echt niet?!”, gevolgd door een intern gevoel: GAS GEVEN KEL, en bam hij zat rechtsachter tegen mijn auto aan. Hevig geschrokken reed ik de rotonde af en zette ik mijn auto in de berm. De chauffeur reed me gelukkig na en parkeerde zijn vrachtwagen voor die van mij. Kenneth was gelukkig al thuis, dus die belde ik met de vraag of hij zo snel mogelijk naar me toe kon komen.

aangereden

Een volgende vrachtwagenchauffeur, die het had zien gebeuren, stopte ook. Een Nederlandse chauffeur. Hij kwam me op het hart drukken dat ik niet schuldig was en hij getuige wilde zijn als het nodig was. Oh wat was ik daar blij mee! Ik stond met knikkende knieën van schrik en hij probeerde me alvast gerust te stellen en uit te leggen wat er nu allemaal ging gebeuren. Want ook dat wist ik niet.

De chauffeur van de MAN kwam naar me toe. Een vriendelijke en meewerkende Poolse man die geen woord Engels of Duits sprak. Met Google translate vroeg hij me nog of het met me ging. Gelukkig waren Kenneth en Jewel met 10 minuten bij me, al voelde die wel als een eeuwigheid. Ik vulde het aanrijdingsformulier in dat ik van de Nederlandse chauffeur had gekregen en Kenneth regelde het contact met de planning van de Poolse chauffeur.

Het verzekeringswerk afhandelen

Terwijl hij de chauffeur ging helpen met het invullen van de papieren belde ik naar papa en mama. Ik kreeg Jill aan de lijn en met haar als doorgeefluik vertelde ik dat ze niet moesten schrikken, maar dat ik een aanrijding had gehad met een vrachtwagen. Ik was oké, maar de auto zag er niet best uit. Papa en mama kwamen gelijk mijn kant uit. Toen zij aankwamen realiseerde ik me pas echt wat er was gebeurd en wat er had kunnen gebeuren.

Het duurde allemaal best wel lang door de taalbarrière. Ik belde nog met de politie, maar eer dat zij echt onderweg waren was het Kenneth al gelukt om samen met de planning de papieren in te vullen. Daarnaast hadden ze ons niet eens kunnen vinden, want om de een of andere reden stond in de melding een A-weg en ik stond echt op een N-weg. Maar goed, ik belde de melding af en daarna vervolgden wij en de chauffeur onze eigen weg.

Mama stapte bij mij in de auto en met een slakkentempo reden we naar huis. Bij iedere rotonde hoorden we de band schaven en ook drempels waren geen doen. Oh wat baalde ik! Ik had er geen goed gevoel meer bij, maar wat het eindresultaat zou worden was afwachten. Naast de auto had ook mijn rug en nek een flinke klap gehad. Dus ook dat was weer een puntje van afwachten.

Rug- en nekklachten

Dinsdag bracht ik Kenneth al vroeg naar het werk, zodat ik in de ochtend naar de huisarts kon. Het was nog heel vroeg in de ochtend en het stormde. Niet de meest ideale situatie om weer te moeten gaan rijden en dat merkte ik. Normaal draaide ik mijn hand niet om voor zo’n ritje, nu kon ik wel weer huilen en vond ik het eng. Ik zocht puntjes waardoor ik vertrouwen kon houden en zo kwam ik thuis en vervolgens ook in Roermond.

De huisarts kwam tot de conclusie dat mijn nek vast zat en ik vooral een flinke klap had gehad. Hij verwoorde het heel mooi.. “Een Lupo tegen een vrachtwagen is ook geen eerlijke wedstrijd!’. Nee, dat bleek. Met rust, beweging en goed luisteren naar mijn lichaam zou het maximaal een week nodig hebben om voor het grootste deel te herstellen. Met die informatie belde ik naar het werk. Er was gelukkig veel begrip en ik sprak af om vanaf donderdag 3 dagen een dalwijk te bezorgen. Gemiddeld een uurtje per dag.

Economisch total loss

Woensdag kwam het volgende onderdeel van al het regelwerk. Mijn auto moest worden bekeken door de schade expert. Papa en mama kwamen me halen. Papa reed met mijn auto naar de garage en mama, Jewel en ik reden even later met hun auto er achteraan. Ik leverde de sleutels in en daarna was het afwachten. De auto was rond 11 uur alweer klaar, maar van de schade expert had ik nog niks gehoord. Na de lunch besloten papa en ik mijn auto weer te gaan halen en hem bij hen op de parkeerplaats te zetten. We waren nog niet zo lang thuis toen de schade expert belde.. Economisch total loss.. De dagwaarde was gelukkig positief, maar ik wist niet of ik nu moest lachen of huilen.

Mijn maatje inleveren

Mijn rechterhand, de auto waarvan ik de geschiedenis wist, die binnenkort alleen een APK’tje nodig had, waar ik met wat kunst- en vliegwerk van alles in kreeg.. Voor ruim €2000 total loss.. Auw! Er volgde nog wat regelwerk met betrekking tot het opkopen van de auto en daarna was het wachten tot ik hem weg mocht gaan brengen.. Dat moment was gisteren! De auto wordt als het goed is zeer binnenkort opgehaald en dan zijn het de allerlaatste dingen regelen tot de Lupo definitief niet meer van mij is.

aangereden
Na regen komt zonneschijn!

Toch wel indrukwekkend

Het was een aanrijding met een relatief lage snelheid, maar toch een flinke impact. Mijn rug en nek zeuren nog steeds en ook mentaal is het vooral verwerken. Gisteren zat ik bij Mandy in de auto. We draaiden de oprit van een autobaan op en ik zag dat er een auto aan kwam op een andere baan. Toch leek het voor mij of hij zo de auto in zou rijden en ik begon te gillen. Godzijdank had Mandy de situatie piekfijn in beeld en reageerde ze heel rustig. Maar dat moment was opnieuw schrikken.

Die vrachtwagenchauffeur is me waarschijnlijk al lang vergeten en ik moet mijn weg weer vinden. De gebeurtenis loslaten, de angst loslaten en een nieuwe rechterhand vinden. Want dat ding van metaal is wel mijn weg naar sociaal, naar vrijheid en dat dit nu van me is afgepakt vind ik misschien nog het lastigst. Maar het komt goed! Altijd!

Ik zou het heel leuk vinden als je Bij Zus ook komt volgen via InstagramFacebook of Pinterest!

Volg:

3 Reacties

  1. M.J.M. Gansner-Kock
    mei 11, 2021 / 5:40 pm

    Dit is aangrijpend om te lezen, Kelly. Misschien helpt het wel , omdat je het van je af geschreven hebt. We hopen dat je gauw een goeie andere auto hebt, dan helen de wonden ook sneller. Beterschap en veel sterkte van opa en oma! xxxx

  2. mei 12, 2021 / 10:24 am

    Ai, dit lijkt me inderdaad heel indrukwekkend. Kan me voorstellen dat je er (fysiek en mentaal) even van moet bijkomen. Veel sterkte en beterschap voor jou!

  3. Ans van Zantvoort
    mei 12, 2021 / 5:29 pm

    Sterkte meidje, heel heftig allemaal, hopelijk ben je gauw verlost van de klachten en jij je het vertrouwen op de weg terug, komt ze
    Ker goe allemaal, liefs van ons Ans
    en Ton

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.